Sleðamenn virðast hafa verið nokkuð duglegir að keyra um jóladagana. Mest er um stuttar skreppur, enda dagurinn ekki langur á þessum árstíma. A.m.k. einn hópur úr Eyjafirði fór þó í lengri ferð inn á hálendið um jólin.

Það voru þeir Eiríkur Jónsson, Smári Sig., Hreiðar í Vín, Jón Björns. og Sigurgeir Steindórs. sem lögðu í´ann árla dags síðastliðinn laugardag. Ekið var á bílum inn Þormóðsstaðadal þar sem sleðar voru teknir af kerrum, enda stefnan að aka upp Kerhólsöxlina. Þótt snjólítið væri þar fremra var vandræðalaust að komast upp. Lúmskur steinn varð þess þó valdandi að för eins sleðans varð aldrei lengri en nokkur hundruð metrar og mátti eigandinn bóta í það súra epli að snúa við í bæinn.

Nægur snjór en lélegt austan við fljót

Er kom inn á fjallið var nægur snjór og frábært færi. Ekin var full ferð í Landakot og stefnan tekin austur í Gæsavötn með viðkomu í Sandbúðum. Ágætur snjór var austur að Skjálfandafljóti en mjög lélegt þar fyrir austan. Eftir stopp í Gæsavötnum var snúið til baka og nú stefnt í Laugafell þar sem gist var um nóttina. Daginn eftir var ekið niður að skálanum Grána og var allgóður snjór á þeirri leið. Loks var stefnan tekin til baka í bílana. Komust allir þangað fyrir eigin vélarafli, þór ónýt lega í einum sleða og bensíntruflanir í öðrum settu mark sitt á ferðina, í bland við grimmdarfrostið. Meðfylgjandi myndir tóku Smári Sig. og Eiríkur í ferðinni.

Smári á góðri stundu (á Yammanum).

Í gær kíktu þeir Hreiðar í Vín, Smári Sig. og Sigurgeir Steindórs á hálendið upp af Eyjafirði. Sendi Smári eftirfarandi frásögn af ferðinni.

Það var varla farið að skíma af degi þegar formaðurinn hringdi og sagði að nú ætti að drífa sig. Vertíðin byrjar vel, hann fullbeittur, ákveðinn og varla að maður væri búinn með morgunkaffið. Þegar svo sást til himins kom í ljós að sólin kæmi fljótlega á loft, heiður himinn og töluvert frost.

Það stóð á endum, þegar komið var fram að Brúsahvammsbrekkunni var tekið af og allt bjart framundan. Formaðurinn lagði áherslu á að menn yrðu að vera á góðum sleðum, það væri mjög brýnt og taldi rétt að slá undir “spari” sleðanum sínum fyrir Smára Sig. Þetta gengi ekki lengur. Smári fékk því bláa RMK´inn formannsins þennan með litasjónvarpinu. Sjálfur þurfti formaðurinn endilega að rifja upp hvað svarti RMK´inn var ofboðslega góður. Sigurgeir var enn á gömlu græjunni frá í fyrra en með allt niður um sig, ekkert siglingatæki, bara festingar. Reyndi að útskýra fyrir okkur að hann væri búinn að borga inná nýtt litatæki, umboðsmaðurinn hefði vélað sig til að kaupa og borga en ekkert tæki birtist. Þegar fara átti af stað kom auðvitað í ljós að ekki var allt meðferðis, greinilegt að einhver hefur ruglað öllum sleðabúnaðinum heima í bílskúr í sumar, sennilega hefur konan eitthvað verið að endurraða. Það svona vantaði eitt og annað.

Ekki var til setunnar boðið að nýta veðrið og þetta frábæra færi sem lá fyrir. Fullbeittir var brunað inn allan Eyjafjarðardal og færið bara alveg magnað. Þegar komið var upp úr Rununni hafði veðrið skipt um gír, kominn fræsingur af suðvestan og skafrenningur, en fullt af snjó. Áfram var haldið inn fjall og heldur bætti í vindinn og skyggnið varð núll. “Ekki bogna, ekki bogna, aðeins lengra strákar,” heyrðist í formanninum. Þetta var greinilega allur pakkinn. Það var ekki fyrr en innundir Landakotsafleggjara sem samkomulag náðist um að snúa við. Enda urðu menn að ná í bæinn fyrir kvöldmat. Íþróttatíminn byrjar kl 7 og þangað verður að mæta þó ekki væri nema til að segja ferðasöguna. Það stóð á endum, að rétt náðist í bæinn fyrir íþróttatímann, með brosið út að eyrum.

Svona rétt í lokinn “hann er nú svo sem ágætur sá blái.”

Sleðamenn vissu að nú eru síðustu forvöð að ganga frá sínum málum á hálendinu áður en snjóar hellast yfir, því vitað er að mikill snjór og góður er í vændum. Smári Sig. sendi eftirfarandi sögu og myndir frá ferð helgarinnar.

Nýtt orkuver

Byrjað var á að fara í Laugafell þar sem rafvirkinn dró úr pússi sínu nýja stjórnstöð fyrir raforkuverið. Nú gætu menn fylgst með spennunni á rafgeyminum þá daga sem þeir verða þar veðurtepptri. Eins var heitavatninu komið á gamla Ferðafélagsskálann en þar var vatnslaust og skítkalt í húsinu. Þeir alhörðustu tóku golfsettið út og slógu sín allra síðustu högg að þessu sinni áður en vetur leggst að.

Handriðin tekin

Á Fjórðungsöldu þurfti að stoppa og hirða upp gamlar leifar eftir síðust ferð. Áfram brunað, ekki áð fyrr en komið var að Skjálfandabrú og vegriðin tekin niður að vanda. Einfaldlega til að snjórinn sem er að koma geti lagst með öllum sínum þunga á brúnna. Í Gæsavötnum var tekið til hendinni að venju og allt gert klárt eins og kostur er.

Enginn heima

Á heimleiðinni á sunnudag var víða farið svona rétt til að athuga hvort þetta væri ekki allt á sínum stað. Tungnafellsjökull mátaður og tryggt að allt væri þar klárt og tilbúið fyrir meiri snjó – ekki veitti af. Hrafninn vinur okkar úr Nýjadal mætti á svæðið, fylgdi okkur hvert fótmál og heimtaði mat. Brunað var því næst í Sandbúðir og gerðu menn fastlega ráð fyrir að Guðmundur bóndi væri þar mættur en hann er búinn að vera á leiðinni þangað frá því um miðjan september. Nú hlyti karl að vera mættur. En viti menn, sama eyðibýlið og oft áður. Ekki nokkur sála og ekki verið þar lifandi maður svo vikum skifti. Straujað var í Galtaból og þaðan í Landakot svona rétt til að taka stöðuna. Í Landakoti töldu kunnugir að komið væri nýtt pústurrör á húsið, svo nú skal kynda duglega þar í vetur. Greinilega vel undirbúnir.

Þótt komið sé vel fram á sumar horfa sleðamenn enn löngunaraugum á þær fannir sem enn sjást í fjöllum. Um helgina fór hópur Eyfirðinga í fína sumarferð inn á Nýjabæjarafrétt ofan Eyjafjarðar og komst að því að víða var hægt að aka. Farið var með með sleðana á kerrum inn Eyjafjarðardal og þar var leikur einn að komast á snjó. Smári Sig. sendi eftirfarandi ferðasögu og myndir.

Þeir sem fóru voru: Formaðurinn, Sigurgeir , Steindór, Jón, Dunni og Hemmi auk SS. Heldur grisjaði í gegnum snjóinn fyrstu metrana eftir veginum frá bílunum en svo kom nægur snjór og frábært færi. Stefnan tekin án vandræða í Landakot og síðan í átt að Galtabóli en ekki gekk það eftir. Náðum þó að fara langt suður fyrir Galtaból rétt fyrir austan Lambalækjardrögin. Í frábæru veðri og hlýindum var stefnan næst tekin á Bergland. Er komið var vestur fyrir Eyjafjarðardalsbotn, fóru menn að efast um að hægt væri að fara vestur að Urðarvötnunum. En með mjög einbeittum vilja formannsins var komist með léttum leik á snjó alla leið í Bergland. Að vísu mörgum krókum og beygjum síðar. Hægt var að renna alveg heim í hlað og þar settust menn að snæðingi eftir að “brytinn” galdraði fram “steik”. Langt var liðið á kvöld og kominn tími til að huga að heimferð. Var hópurinn
kominn í bæinn aftur skömmu eftir miðnætti. Fín ferð í byrjun sumars.

Sumir menn eru einfaldlega þrjóskari en aðrir og neita að viðurkenna að veturinn sé búinn. Síðastliðin föstudag fóru fimm garpar á sleðum frá skíðasvæðinu í Hlíðarfjalli og inn í Laugafell. Gekk ferðin að óskum en væntanlega er þetta með síðustu ferðum inn á hálendið á þessu vori.

Lagt var af stað kl. 5 en hægt var að komast á snjó í gilinu sunnan við gönguhúsið í Hlíðarfjalli. Þaðan var greið leið upp á topp Hlíðarfjalls, a.m.k. fyrir þá sem höfðu belti og hestöfl til að takast á við færið en það var mjög blautt eftir hlýindi dagsins. Þurftu sumir smá hjálp síðustu brekkuna. Af Hlíðarfalli var ekin hefðbundin leið niður í Glerárdal, fram af Þröminni niður í Skjóldal og upp úr honum áleiðis inn á Nýjabæjarfjall. Þar er enn nægur snjór og frábært færi. Þegar nálgaðist Laugafell minnkaði snjórinn ört og kostaði talsverðar þræðingar að finna færa leið. Í Laugafelli var allt í góðu standi og gæsavarp hafið. Þar hafði þá enginn komið síðan 18. apríl sem segir sína sögu um ástandið í vetur. Eftir bað, kaffi og smásögur var tankað og ekin sama leið til baka. Lagt var af stað úr Laugafelli um kl. 11 og tók ferðin til baka um þrjá og hálfan tíma. Gekk hún áfallalítið en þó náði síðuhöfundur að verða bensínlaus á versta stað, í bröttu gili upp úr Heimari-Lambárdal. Allt reddaðist það þó og án efa hafa menn verið fegnir að skríða í rúmið er heim kom, ánægðir með frábæra ferð.

Í ferðina fóru Hreiðar í Vín, Smári Sig., Jón Björns., Eiríkur Jónsson og Halldór A. Meðfylgjandi myndir tóku Eiríkur, Smári og Halldór.

Endalausar fréttir af skoðanakönnunum. Sömu fréttir dag eftir dag. Þessi úti í dag og hinn er inni en á morgun er allt breytt. Þá er sá sem var úti í gær kominn inn en sá sem var inni er úti. Þessi hringavitleysa minnir á vísuna góðu:

Týndur fannst en fundinn hvarf
að fundnum týndur leita þarf.
Svo týnist sá sem fundinn fer,
að finna þann sem týndur er.

Menn gripu því feginshendi tækifærið sem gafst til að eyða kosningahelginni á fjöllum, fjarri öllum skoðanakönnunum og spámönnum.

Erfiður vetur að baki

Nú er senn á enda einn erfiðasti vetur sem sleðamenn Norðanlands hafa gengið í gegnum. Ekki nóg með að snjóinn vantaði heldur var veðrið einnig lagtímum saman með þeim hætti að ekki viðraði til að nota þann snjó sem þó var á hálendinu. Það segir sína sögu að Kaldbaksdalurinn á Öxnadalsheiði skuli hafa verið orðinn nánast ófær fyrir sleða í lok apríl en þar er alla jafna trygg leið upp á hálendið fram til loka maí a.m.k. En ef að fjallið kemur ekki til Múhameðs þá fer Múhameð til fjallsins og því ekki um annað að ræða að bregða undir sig betri fætinum (eða raunar bílunum) og aka þangað sem hægt er að komast á snjó. Ákveðið var að leggja af stað frá Akureyri eftir vinnu á fimmtudaginn síðasta, aka þjóðveg 1 austur á Hérað og komast upp í Snæfell um kvöldið. Allt gekk þetta eftir þótt reyndar væru ekki alveg allir tilbúnir á uppgefnum brottfarartíma. En annað hefði líka verið óeðlilegt og þeir hinir sömu urðu bara að auka aðeins við snúninginn á (hvíta) Landkrúsernum til að ná hópnum.

Búið að loka!

Rennt var inn í Egilsstaði rétt fyrir kl. 9 um kvöldið og hugsuðu menn sér nú gott til glóðarinnar að fá sér vel að borða á Esso-stöðinni. En því miður virtust Egilsstaðabúar ekkert of áfjáðir í að eiga viðskipti við 10 svanga sleðakarla úr Eyjafirði. „Við lokum kl. 9 og erum búin að slökkva á grillinu,“ var svarið og dugðu engar fortölur. Okkur vantaði líka Billa bakara en hann hefur áður sýnt leikni sína í að tala kvenþjóðina til við svipaðar aðstæður. Í Shell-skálanum var svipað upp á teningnum, búið að loka, en þá var okkur bent á Pizza 67 handan götunnar. Þar var líka tekið á móti hópnum opnum örmum. Að vísu „villtust“ sumir inn á kosningaskrifstofu D-listans á neðri hæðinni og hafa eflaust fengið blíðar móttökur þar líka. Var nú pizzunum sporðrennt með bestu lyst og virtust sumir í hópnum ekkert of áfjáðir í að halda áfram för um kvöldið. Allir náðust þó út að lokum og var þá lagt í´ann upp Fljótsdalinn og upp úr honum, áleiðis í Snæfell. Sleðarnir voru teknir af við fyrsta skafl sem sást en þá var reyndar mjög farið að styttast í Snæfellsskála. Höfðu menn á orði að líkast til hefði aldrei liðið styttri tími frá því að allir búnaður var hnýttur á sleðana og þar til komið var á áfangastað og tími að leysa allt aftur. Í Snæfellsskála var komið um kl. 1 og mál að fara að halla sér. Að vísu var veðrið með þeim hætti að erfitt var að koma sér inn í hús og lofaði þetta góðu um næsta dag.

Breytt áætlun

Föstudagurinn brást ekki vonum manna og heilsaði bjartur og fagur en í ljós kom að menn höfðu átt misjafnar draumfarir. Til dæmis dreymdi formanninn að brotist hefði verið inn í Cortínuna sem hann átti endur fyrir löngu. Hafði þjófurinn m.a. á brott með sér geislaspilara (a.t.h. að þetta var Cortína 1966 módel) og alla mæla úr mælaborðinu. Var mikið skeggrætt hvað þessi draumur táknaði fyrir ferðina og sýndist sitt hverjum.

Að loknum hefðbundnum morgunverkum var lagt af stað inn að jökli en planið var að renna í Esjufjöll. Þar áttum við bókaða gistingu næstu nótt. Þegar komið var drjúga leið inn á jökul var hins vegar farið að þyngja yfir og ljóst þótt að ekki væri bjart sunnan til á jöklinum. Hins vegar var glansbjart að sjá norður og vestur. Því var stefnunni breytt í skyndi og snúið í átt að Kverkfjöllum. Heiti lækurinn í Hveragili togaði líka í menn og þangað var stefnt. Komið var að læknum á „hefðbundnum“ stað en nú var ákveðið að breyta út af vananum og taka bað undir fossinum sem er nokkru neðar. Þangað höfðu fæstir komið áður og reyndist þetta ævintýraferð hin mesta. Var engu líkt að skríða upp undir fossinn þar sem heitt vatnið steyptist af feiknakrafti fram af brúninni. Eftir bað og afslöppun var þrætt í gegnum Kverkfjallaranann áleiðis að Sigurðarskála. Þar var stoppað stutt og stefnan tekin áleiðis inn að jökli og upp Löngufönn. Var gaman að koma að lóninu fyrir neðan skála Jöklarannsóknafélagsins en hægt var að aka á sleðum alveg að fjöruborðinu. Nú var stýrinu snúið í átt að Sigurðarskála og eftir nokkrar umræður var ákveðið að hafa þar næturstað, enda ekki útlit fyrir að það væri að birta yfir sunnar á jöklinum. Var því gisting í Esjufjöllum afpöntuð.

Áttu menn ljúfa kvöldstund, borðuðu vel og slöppuðu af. Þegar verið var að klára uppþvottinn heyrðist í sleðum og í hlað renndi Ásbjörn Helgi Árnason, sleðagarpur frá Neskaupstað, með tvo sunnlenska meðreiðarsveina, Óskar Guðmundsson og Valdimar Long, sem báðir voru í sinni fyrstu sleðaferð.

Mílurnar rúlla inn

Á laugardagsmorgni var fínt veður í Kverkfjöllum og að sjálfsögðu var ákveðið að byrja á að renna í morgunbað í Hveragili. Lækurinn var með allra heitasta móti og tók verulega á að komast ofan í hann. Á eftir stóðu menn fáklæddir á bakkanum lengi dags á meðan mesti hitinn rauk úr þeim. Síðan var lagt í hann inn á Brúarjökul. Þótti reyndar sumum baðið fara fyrir lítið þar sem menn fengu að svitna vel strax í brekkunni upp frá læknum.
Þegar inn á jökul var komið skyldu leiðir. Ásbjörn og félagar tóku stefnuna á Hermannaskarð og þaðan niður í Esjuföll. Á meðan renndu Eyfirðingar niður að Hnútulóni, þar sem Kverká kemur undan jöklinum, og þaðan var stefnan tekin á Skálafellsjökul til að endurnýja bensínbyrgðir. Var sú för tíðindalítil en gaman var að bruna niður Skálafellsjökulinn, kílómeter eftir kílómeter með 60-80 cm jafnföllnum púðursnjó.

Alltaf er gott að koma niður að Jöklaseli og var þar vel tekið á móti hópnum, jafnvel þótt við lentum aðeins inn á svæði sem ætlað var fyrir kvikmyndatökuflokk sem þarna var. Inn í húsinu sáum við ágrip af handritinu sem virtist glæpasaga af svæsnustu gerð. Reyndum við að fá hlutverk fyrir G. Hjálmarsson sem illmennið í myndinni en tókst ekki. Líkast til hefur þeim þótti Guðmundur of góðlegur. Eftir drjúgt stopp á Skálafellsjökli var stefnan tekin upp jökulinn að nýju, niður með Veðurárdalsfjöllum og í Esjufjöll. Er þangað var komið þótti okkur einkennilegt að sjá hvergi merki um Ásbjörn og félaga þar sem langt var liðið á daginn og þeir hefðu átt að vera langt á undan okkur.

Úr Esjufjöllum var ákveðið að aka sömu leið til baka inn á jökul og þaðan í Snæfell. Var greitt ekið og reyndi nú á hver væri hraðskreiðastur. Herma fregnir að þeir grænu hafi fengið þarna nokkra uppreisn æru þar sem 1.000 mótornum í Þönderkettinum virtist vegna einna best. Þegar komið var í Snæfell voru Ásbjörn og félagar að renna þar í hlað og kom þá skýringin á fjarveru þeirra í Esjufjöllum. Mótor í einum sleðanum hafði bilað í Hermannaskarði og voru hinir tveir búnir að draga hann 70-80 km leið í Snæfell. Greinilega alvöru menn á ferð.

Nú voru höfð snör handtök við að undirbúa kvöldmáltíðina, nautalundir með öllu tilheyrandi. Maturinn var að sjálfsögðu frábær og eftir kaffi og súkkulaði var mesti vindurinn úr mannskapnum. Einhverjir hringdu til byggða í kringum miðnættið til að fá helstu kosningatölur en annars létu menn sig kosningarnar litlu skipta heldur sögðu smásögur og rifjuðu upp gömul afrek á fjöllum.

Framsókn með 4

Á sunnudagsmorgni hafði veðrið heldur snúist til verri vegar. Komin norðaustanátt og éljahraglandi annað slagið. Því var ekkert annað að gera en undirbúa heimferð og ganga frá skálanum. Var ákveðið að ljúka ferðinni með sundi á Egilsstöðum, sem og gekk eftir. Á leiðinni niður Fljótsdalinn bárust síðan fréttir af úrslitum kosninganna daginn áður. Framsókn fékk 4!

Fjölmenni var á hálendinu um síðustu helgi í blíðuveðri og frábæru færi. Smári Sig. sendi eftirfarandi ferðasögu og myndir.

Við fórum þrír af stað, Sigurgeir, Eiríkur og Smári, um Kaldbaksdal á föstudags- eftirmiðdag, áleiðis í Laugafell. Þá voru greinilega margir farnir af stað á undan okkur. Dalurinn virtist fremur rýr við fyrstu sýn en bara fínn þegar á reyndi. Hálfgert harðlífi var að renna suður “fjallið” að Litla koti en síðan batnaði færið jafnt og örugglega allt þar til það gat ekki orðið betra.

Á laugardagsmorgni, eftir bað og éljagang, braust sólin fram og sýndi sínar betri hliðar. Byrjað var á að renna úr Laugafelli, suður um í Nýjadal og hrafninum gefið. Stefnan þaðan var tekin suður fyrir Mjóhálsinn og reynt við fjöllin austur um og yfir í Snapadal. Færið og veðrið verður vart betra en þarna var. Strauið var tekið þvert yfir Vonarskarð, með viðkomu hjá Hníflunum í gengum skarðið milli Tindafells og Hnúðs. Heldur var nú hokrið mikið á melunum niður með Hraunkvíslinni en við komumst þó í Gæsavötn. Þar fengu menn sér smávægilegan hvíldarlúr um stund. Þá var ákveðið að skella sér í eftirmiðdagsferð austur með jökli. Færið var rennislétt nýsnævi, betra enn nokkru sinni. Erfitt var að hemja fákana fyrr en komið var upp á topp Kistufells, þaðan sem útsýnið var engu líkt…engu líkt. Enginn okkar hafði komið þarna upp áður, og veðrið maður. Horfðum við beint ofaní Toppgíginn á Urðarhálsi og sáum vel yfir úfinn Dyngjujökullinn austur í Kverkfjöll, þar sem gufan sást vel stíga til himins. Hugfangnir héldum við til baka í Gæsavötn og á þeirri leið fjölgaði í hópnum. Formaðurinn og G. Hjálmarsson voru mættir og voru auðvitað sendir í slóðina og sagt að fara upp á Kistufell.

Sunnudagur fagnaði okkur með logni og heiðríkju sem aldrei fyrr. Strikið var tekið inn Dyngjujökul og stoppað um stund við Gjálp. Síðan svo sem leið liggur niður Köldukvíslarjökul og í Snapadal þar sem loks gafst stund til kaffidrykkju og sögustundar. Því næst var tekin styzta leið upp með Rauðá og uppá Tungnafellsjökul, niður Hagajökul nyrðri og í Laugafell. Á heimleiðinni var skotist ofaní Hafrárdal og snjóalög skoðuð með vegagerð í huga. Þá var og brunað norður Seldalsfjallið í von um að finna færa leið niður á Öxnadalsheiði, en því miður virtist það ekki gerlegt. Þannig lauk 450 km helgarferð þar sem allt lék við okkur.

Einn er sá hópur sleðamanna sem kenndur er við skálann Landakot en skálinn er á hálendinu upp af Eyjafirði. Í hópnum eru menn sem voru meðal þeirra fyrstu sem stunduðu vetrarferðir á vélsleðum um hálendið og eru þeir enn að um 30 árum síðar.

Eitthvað hefur þeim félögum verið legið á hálsi fyrir að ferðirnar séu orðnar bæði færri og styttri en áður var, a.m.k. þótti einhverjum (sem væntanlega er illa þenkjandi) það tíðindum sæta á dögunum þegar Landakotsmenn höfðu sig „alla leið“ inn í Litlakot á Nýjabæjarfjalli. Eins og kunnugir vita er Litlakot einmitt gamli Landakotsskálinn sem fluttur var inn á Nýjabæjarfjall með herþyrlu fyrir nokkrum árum eftir að nýtt hús hafði risið í Landakoti. Meðfylgjandi myndir voru teknar í ferðinni en þær eru ættaðar frá Steina Pé.

Það er alveg ásættanlegt að halda kyrru fyrir í heilan dag á meðan snjóar. Því fengu menn að kynnast í Gæsavötnum á miðvikudaginn í síðustu viku og sendi Smári Sig. eftirfarandi ferðasögu.

Á þriðjudagsmorgni var stefnan tekin upp Kaldbaksdalinn og inn í Laugafell. Þar var fyllt á alla koppa og kirnur, nú átti að fara langt austur. Um kvöldmatarleytið vorum við komnir í Gæsavötn eftir hálfgerða harðlífisferð, þar sem skiptust á skaflar af nýsnævi og grjótharðir svellklammar. Í Gæsavötnum var enn tankað og undirbúin brottför lengra, a.m.k. í Sigurðarskála. En þá rauk ´ann upp með miklum sperringi, suðvestan og snjókoma, og stóð við það nóttina og allan miðvikudaginn. Þegar komið var undir kvöld á miðvikudag og menn orðnir hundleiðir á spilunum, var ljóst að við vorum að falla á tíma með austurferð svo réttast var að hörfa. Skutumst því til baka í Laugafell, í fínu veðri. Þar mátuðum við nýju laugina, heitari sem aldrei fyrr. Var tekið kvöld- og svo aftur morgunbað áður en heim var haldið. Ágæt ferð en heldur snubbótt. Það var Hreiðar formaður, Sigurgeir Steindórs., Benni á Bílvirkja, Eiríkur, Smári Sig. og löggurnar þrjár, Steini Pé. Óli Óla og Geir, sem tóku þennan rúnt. Myndir Steini Pé. og Smári Sig.

Hópur eyfirskra sleðamanna fór í fína ferð inn á hálendið um helgina. Ekið var Laugafell, Gæsavötn og austur í Kverkfjöll framan við Dyngjujökul. Svipuð leið var farin til baka.
Ekið var af Öxnadalsheiði og inn Nýjabæjarfjall, sem hefur að geyma mikinn snjó. Færið þar er nú frekar rifið en fer batnandi þegar innar dregur. Ögn hefur bætt á í Laugafelli frá síðustu ferð. Fínt er að fara hefðbundna leið í Sandbúðir en frekar eru nú gil “tómleg”. Fyrir austan Sandbúðir borgar sig ekki að fara venjulega leið á Skjálfandafljótsbrú, heldur fara suður fyrir Tunguhraunið, eða jafnvel alveg norður fyrir það, þar sem þarna er verulega lélegt færi. Svolítið hefur bætt á í kringum Gæsavötn síðustu daga.

Austur með jökli er verulega flott færi og gott að taka fákana til kostana. Heldur er rýrt á aurunum fyrir neðan Sigurðarskála en vel má skreppa í baðið, þó það hafi ekki verið gert að þessu sinni. Á heimleiðinni stungu menn sér niður í Villingadalinn. Þar er fínn snjór í dalbotninum en hann bara endar um miðjan dal og alautt allt til byggða. Í ferðinni voru m.a. 2 nýir sleðar teknir til kostanna. Gafst gott tækifæri til að athuga hámarkshraðann því rennifæri var sem fyrr segir austur með jökli allt í Sigurðarskála, enda voru menn snöggir. Myndir: Halldór Jóns.

Hitavandamál á heimleiðinni.

Síðastliðinn fimmtudag fór hópur sleðamanna af Öxnadalsheiði áleiðis í Gæsavötn. Erindið var að koma þangað rafgeymi sem tekinn var heim í vinnuferð í Gæsavötn skömmu eftir áramót. Búið var að gera tvær tilraunir til að fara með rafgeyminn en ekki tekst, sem segir meira en mörg orð um aðstæður til fjallaferða að undanförnu. Smári Sig. sendi eftirfarandi ferðasögu og myndir.

Brottför var auglýst kl 16:00 á fimmtudaginn. Annar verðlaunahafana frá síðustu árshátíð EY-LÍV var eins og spenntur rottubogi og var tilbúinn löngu fyrir hádegi. Þó fór svo að spennan varð of mikil og bíða varð um stund eftir kappanum. Tekið var af á Öxnadalsheiðinni og er snjór í Kaldbaksdalnum í minna lagi, en vel fær. Lögð var til aftaníþota sem nota átti fyrir gaskút og rafgeyminn. Þotan var ekki alveg í stuði því hún gafst upp eftir 500 m. Fjallið uppi er hinsvegar hreint frábært, rennislétt og nægur snjór. Þegar innar er komið og farið að nálgast Fossárdrögin fer snjór minnkandi og best er að taka slaginn vel austur fyrir Geldingsárdrögin, nær allt að Lambalækjardrögum. Þá er þetta í góðu lagi. Einn stimpill yfirgaf okkur á síðustu kílómetrunum í Laugafell svo taka varð snæri til kostanna.

Í Gæsavötn og aftur heim

Á föstudagsmorgni skiptu menn liði. Sá stimpillausi fór í snæri áleiðis heim en hinir voru búnir að koma rafgeyminum fyrir aftána „trukknum“ hjá Geir, sem var bara ánægður með þyngdina. „Hann fýkur ekki á meðan.“ Farið var austur í Sandbúðir í fínu færi og merkilegt nokk, þar stendur skálinn þrátt fyrir að vindhraði hafi tvisvar slegið í 100 m/sek á síðustu vikum. Ekki einusinni snjór inni og allt í stakasta lagi. Heldur varð færið rýrara er austar dró. Miklar þræðingar voru í gengum hraunið og svellklammar í öllum lægðum eftir leysingar að undanförnu. Snjólaust var á Skjálfandafljótsbrú og enn minni snjór frá brúnni og upp í Gæsavötn. Þar, líkt og í Sandbúðum var allt í gotti. Þá var rafgeymirinn loks kominn á áfangastað eftir tvær árangurlausar tilraunir.

Sér niður að Hjörvarsskála. Þar er enginn vaknaður.

Á heimleiðinn skiptust á skin og skúri. Sólin braust fram með látum um stund en alveg skyggnislaust var þess á milli. Farið vara um Sandbúðir, Galtaból og Landakot. Eitthvað bar á hitavandamálum, sem enginn skildi af hverju stöfuðu. Nokkru sinnum þurfti að stoppa vegna þessa og aldrei sá sami er átti í hlut.

Kalt mat eftir túrinn

Þarna voru nokkrir að taka nýju sleðana sína til kostanna. Ljóst er að glottið á Steina Pé er ekkert að minnka og Benni er aldrjúgur með Skíddann, ef hitamælirinn er undanskilinn. Geir varð hálf hissa í ferðalok, ekkert bilaði og allt virkaði, enda kominn með hálfnýjan trukk. Júlli brosti eins og venjulega en hafði fulla ástæðu til að þessu sinni, enda kominn á Polaris-búðing. Hann getur a.m.k. tekið allt nestið sitt með núna án þessa að hafa þotu. Prófaði að taka bæði stökk og dýfu og það gekk eftir. Að vísu datt eitthvað smálegt úr sambandi. Formaðurinn fór bara hálfan túr og sparaði bensín á heimleiðinni. Sennilega er gamli sleðinn ekki eins góður og sögur herma. Verðlaunahafinn er enn á gamla sleðanum, sleða sem hætt er að framleiða. Komst að vísu hjálparlaust. Hann á ekki von í að taka verðlaunin að ári ef fram heldur sem horfir.

Jeppamenn úr Eyjafirði og Húsavík fóru upp úr Bárðardal um helgina og inn í Laugafell. Á ýmsu gekk enda víða krapi undir snjónum. Smári Sig. sendi eftirfarandi ferðalýsingu og myndir.

Þeir sem fóru á föstudag voru eina 13 klukkutíma að komast í Laugarfell. Þeir hrepptu versta veður og svo er allstaðar vatn undir snjónum eftir hlákur undanfarna daga.

Við fórum tveir af stað kl 5 á laugardagsmorgun. Þá var enn suðvestan fræsingur, bjart uppyfir en lága renningur. Framanaf var auðvelt að sjá hvar hópurinn frá föstudeginum hafði stungið sér til sunds en þegar innar dró versnaði veðrið og erfiðara var að sjá eitthvað hvernig landið lá. Endaði með að við sökktum öðrum bílnum í krapa. Snjór var yfir krapanum svo ekkert sást hvar krapinn var og hvar ekki. Þegar ekki var hægt að sneiða fram hjá dokkum og dældum vegna skyggnis fór sem fór. Eftir einn og hálfann tíma náðum við bílnum aftur upp og brunuðum af stað. Þegar komið var upp að Kiðagilshnjúk var komið fínt færi, sérstaklega fínt sleðafæri. Krapinn leyndist undir allt þar til komið var í yfir 850 hæð en þá varð minna um vatnið. Þræða varð hæðirnar mjög norðarlega vestur í Laugafell. Vorum 7 tíma á leiðinni. Veðrið var nú orðið alveg “bongo” og rétt að taka eina bunu upp í Landakot því eini möguleikinn var að vera nógu “hátt uppi” Greinilega hefur mikið gengið á í veðrinu undanfarið eins og sést á myndunum af skálanum.

Stefnan var upphaflega tekin á Gæsavötn með rafgeyminn en sú ferð verður að bíða um stund. Ljóst er að það þarf töluvert frost til að frysta krapann því það er svo mikill snjór yfir honum. En sleðafærið er gott þótt snjór sé í minna lagi, sérlega í og við Laugafell. Myndir og texti: Smári Sig.

Um helgina var farin vinnuferð í Gæsavötn í þeim tilgangi að setja upp nýja eldhúsinnréttingu. Einstök veðurblíða var allan tímann og kom í ljós að snjóalög á hálendinu eru mun betri en flestir í byggð virðast telja.

Það var alls 14 manna hópur úr Eyjafirði og frá Húsavík sem stefndi inn í Gæsavötn á föstudagskvöldið. Húsvíkingar, þ.e. Ingi Sveinbjörns., Ingunn og Helga dóttir þeirra, voru fyrri til að leggja af stað og voru búin að koma góðum hita í skálann þegar Eyfirðingar mættu um miðnættið á 5 bílum. Þar voru á ferð Benni á Bílvirkja, Hreiðar í Vín, Jón Björns., Jósavin, Ingólfur bakari, Sigurgeir Steindórs., Steindór sonur hans, Halldór Jóns., Þorgerður og Smári Sig. auk síðuhöfundar. Ekið var upp Eyjafjarðardal og þegar upp var komið tekin stefna í Galtaból, síðan í Sandbúðir, þaðan norðan við Fjórðungsöldu með stefnu á Jökulfallið og loks á brúna yfir Skjálfandafljót. Færið var frábært fyrir jeppa en þegar komið var upp á brún Eyjafjarðardals var nægur snjór til að aka nánast beint af augum, rennislétt og mjúkt.

Innréttingasmíð og útsýnisferð

Sem fyrr segir var erindið að setja upp nýja eldhúsinnréttingu, nánar tiltekið nýja neðri skápa ásamt eldavél. Eftir morgunkaffi var hafist handa við að taka gömlu innréttinguna niður og undirbúa uppsetningu á þeirri nýju. Fljótlega kom í ljós að 28 vinnufúsar hendur var algert offramboð miðað við umfang verkefnisins. Þeir sem ekki komust að styttu sér helst stundir við að hnýta í smiðina og setja út á verkið. Því þótti snemma ljóst að það myndi vinnast mun betur ef fækkað yrði á staðnum. Um hádegisbil lagði meginþorri hópsins upp í útsýnisferð, enda veðurblíðan hreint einstök, en þeir sem helst kunnu til verka við smíðar urðu eftir til að koma innréttingunni fyrir. Ekið var upp á Gæsahnjúk og þaðan tekin stefnan á Trölladyngju. Vandræðalaust var að komast á toppinn og tók þá við smá leikaraskapur í gígnum. Að því loknu var ekið til baka í Gæsavötn og var þá innréttingasmíði nærri lokið. Hluti hópsins fór heim um kvöldið en afgangurinn sló upp stórveislu.

Heim á leið í vetrarblíðu

Í morgun, sunnudag, var enn vaknað í einmuna blíðu, heiðskíru veðri með 8 siga frosti og logni. Eftir þrif á skálanum var ekið vestur yfir Skjálfandafljót, að Fjórðunungsöldu og upp á hana. Síðan niður að Sandbúðum og tekið kaffistopp, Nú skildu leiðir. Húsvíkingar stefndu til byggða niður Bárðardal en þeir sem eftir voru af Eyfirðingum renndu í bað í Laugafell og síðan heim um Eyjafjarðardal.

Þéttur og góður snjór

Sem fyrr segir er frábært jeppafæri á þeim hluta hálendisins sem ekið var um. Víðast er nægur snjór þannig að hægt er að aka beint af augum og færið einstaklega slétt og mjúkt. Sleðafæri er einnig ágætt á köflum, þ.e. á svæðinu upp af Eyjafirði og austur fyrir Sandbúðir. Þar fyrir austan er heldur þynnri snjór. Almennt má segja að snjóalög lofi mjög góðu fyrir veturinn. Sá snjór sem er kominn er mjög þéttur og góður og því ákjósanlegt undirlag. Þannig eru öll skilyrði fyrir hendi til þess að þetta verði með allra bestu ferðavetrum á fjöllum. texti: Halldór A. Myndir: Halldór A og Halldór Jóns.