Hitavandamál á heimleiðinni.

Síðastliðinn fimmtudag fór hópur sleðamanna af Öxnadalsheiði áleiðis í Gæsavötn. Erindið var að koma þangað rafgeymi sem tekinn var heim í vinnuferð í Gæsavötn skömmu eftir áramót. Búið var að gera tvær tilraunir til að fara með rafgeyminn en ekki tekst, sem segir meira en mörg orð um aðstæður til fjallaferða að undanförnu. Smári Sig. sendi eftirfarandi ferðasögu og myndir.

Brottför var auglýst kl 16:00 á fimmtudaginn. Annar verðlaunahafana frá síðustu árshátíð EY-LÍV var eins og spenntur rottubogi og var tilbúinn löngu fyrir hádegi. Þó fór svo að spennan varð of mikil og bíða varð um stund eftir kappanum. Tekið var af á Öxnadalsheiðinni og er snjór í Kaldbaksdalnum í minna lagi, en vel fær. Lögð var til aftaníþota sem nota átti fyrir gaskút og rafgeyminn. Þotan var ekki alveg í stuði því hún gafst upp eftir 500 m. Fjallið uppi er hinsvegar hreint frábært, rennislétt og nægur snjór. Þegar innar er komið og farið að nálgast Fossárdrögin fer snjór minnkandi og best er að taka slaginn vel austur fyrir Geldingsárdrögin, nær allt að Lambalækjardrögum. Þá er þetta í góðu lagi. Einn stimpill yfirgaf okkur á síðustu kílómetrunum í Laugafell svo taka varð snæri til kostanna.

Í Gæsavötn og aftur heim

Á föstudagsmorgni skiptu menn liði. Sá stimpillausi fór í snæri áleiðis heim en hinir voru búnir að koma rafgeyminum fyrir aftána „trukknum“ hjá Geir, sem var bara ánægður með þyngdina. „Hann fýkur ekki á meðan.“ Farið var austur í Sandbúðir í fínu færi og merkilegt nokk, þar stendur skálinn þrátt fyrir að vindhraði hafi tvisvar slegið í 100 m/sek á síðustu vikum. Ekki einusinni snjór inni og allt í stakasta lagi. Heldur varð færið rýrara er austar dró. Miklar þræðingar voru í gengum hraunið og svellklammar í öllum lægðum eftir leysingar að undanförnu. Snjólaust var á Skjálfandafljótsbrú og enn minni snjór frá brúnni og upp í Gæsavötn. Þar, líkt og í Sandbúðum var allt í gotti. Þá var rafgeymirinn loks kominn á áfangastað eftir tvær árangurlausar tilraunir.

Sér niður að Hjörvarsskála. Þar er enginn vaknaður.

Á heimleiðinn skiptust á skin og skúri. Sólin braust fram með látum um stund en alveg skyggnislaust var þess á milli. Farið vara um Sandbúðir, Galtaból og Landakot. Eitthvað bar á hitavandamálum, sem enginn skildi af hverju stöfuðu. Nokkru sinnum þurfti að stoppa vegna þessa og aldrei sá sami er átti í hlut.

Kalt mat eftir túrinn

Þarna voru nokkrir að taka nýju sleðana sína til kostanna. Ljóst er að glottið á Steina Pé er ekkert að minnka og Benni er aldrjúgur með Skíddann, ef hitamælirinn er undanskilinn. Geir varð hálf hissa í ferðalok, ekkert bilaði og allt virkaði, enda kominn með hálfnýjan trukk. Júlli brosti eins og venjulega en hafði fulla ástæðu til að þessu sinni, enda kominn á Polaris-búðing. Hann getur a.m.k. tekið allt nestið sitt með núna án þessa að hafa þotu. Prófaði að taka bæði stökk og dýfu og það gekk eftir. Að vísu datt eitthvað smálegt úr sambandi. Formaðurinn fór bara hálfan túr og sparaði bensín á heimleiðinni. Sennilega er gamli sleðinn ekki eins góður og sögur herma. Verðlaunahafinn er enn á gamla sleðanum, sleða sem hætt er að framleiða. Komst að vísu hjálparlaust. Hann á ekki von í að taka verðlaunin að ári ef fram heldur sem horfir.