Við vorum satt best að segja að vonast eftir aðeins betri snjóalögum í Kaldbaksdalnum en þetta varð að duga. Við vorum mættir upp á Öxnadalsheiði síðdegis á laugardegi á leið í árlega vorferð inn á hálendið. Á þessum tíma árs er yfirleitt ekki um margar aðrar leiðir að ræða til hálendisferða heldur en Kaldbaksdalinn.

Bröltið inn dalinn var heldur ekki alveg átakalaust eins og stundum áður og tók sinn toll bæði á mannskap og sleðum en þegar innar dró komust við á ágætan snjó og leiðin greið inn á Nýjabæjarfjall. Færið var afbragð og sama mátti segja um veðrið, sem ekki er sjálfgefið, eða eiginlega bara sjaldgjæft, á fjallinu því.

Á miðju fjallinu er skálinn Litakot, sem á merkilega sögu í tengslum við fjallaferðir á sleðum úr Eyjafirði. Þar var stoppað um stund í síðdegisblíðunni áður en haldið var áfram áleiðis í áfangastað, sem líkt og oft áður var Laugafell.

Eftir því sem landið lækkaði til suðurs minnkaði snjórinn skarpt en þræðingar til að komast í Laugafell á vori er eitthvað sem þessi hópur þekkti vel, enda sumir með á fimmta tug ára reynslu á bakinu þar sem sleðaferðir eru annars vegar. Komið var vel fram yfir löglegan kvöldmatartíma og eftir hann farið yfir gamlar og nýjar sögur um stund var hugað að háttatíma. Eitthvað reyndu menn að fylgjast með kosningaúrslitum sveitarstjórnarkosninga en sem betur fer var netsamband stopult.

Sunnudagsmorgun rann upp bjartur og fagur en frosið hafði um nóttina og því ekki ástæða til að hraða sér um of af stað heldur bíða þess að sólbráðin myndi mýkja færið. Legið var lengi í lauginni og síðan tekin góður morgunmatur. En að endingu var ferðbúist, fyllt bensíntanka og brúsa og haldið í austurátt.

Heldur voru nú snjóalög í rýrari kantinum en með talsverðum þræðingum komust við í Sandbúðir þaðan sem stefnan var tekin á Tungnafellsjökul.  Áfram var sama blíðan en lítill lofthiti þannig að það var bara sólbráðin sem sá um að mýkja aðeins færið.

Rennt var þvert yfir Tungnafellsjökulinn og niður í Vonarskarð þar sem kíkt var á helstu staði. Stefnan var síðan tekin til norðurs með Gæsavötn sem áfangastað. Merkilega vel tókst að komast að Hníflunum en þar fyrir norðan var ekki vænlegt sleðafæri og því farið austur með Tindafelli og upp á Rjúpnabrekkujökul. Brá kunnugum við að sjá hverju mög jökullinn hefur hopað og fyrir ofan hann blöstu við ógurlega spungnar hlíðar Bárðarbungu, ekki árennilegar að sjá. Svo virðist sem ákoma á jökulinn hafi verið sáralítil í vetur.

Þokkalegt var að þræða sig niður af jöklinum áleiðis í Gæsavötn en þegar þau nálguðust var ljóst að ekki væri fært að skálanum eða að komast þaðan til baka vestur eftir, eða heim á leið. En í Gæsavötnum var engu að síður tekið gott stopp, athugað með bensínbyrgðir og staðan tekin með framhaldið.

Nokkuð var nú liðið á daginn, einhverjir áttu að mæta í vinnu morguninn eftir og því mál að huga að heimferð. Vegna snjóalaga voru í raun ekki aðrir kostir í stöðunni en að þræða sig aftur sömu leið upp frá Gæsavörnum, yfir Rjúpnabrekkujökul, að Hnýflunum og þaðan upp á Tungnafellsjökul. Að mestu var farin sama leið að Sandbúðum en ekki þar sem nóg bensín var eftir til heimferðar var Laugafelli sleppt en stefnan tekin áleiðis að skálanum Berglandi við Urðarvötn og þaðan norður Nýjabæjarfjall áleiðis niður á Öxnadalsheiði. Nokkur spenningur var að sjá hverju mikið snjórinn í Kaldbaksdalnum hefði minnkað og þótt hann hefði sannarlega ekki aukist gekk niðurleiðin gekk bæði fljótt og vel, enda vanir menn. Vel heppnuð ferð að baki.

Ferðafélagar: Hreiðar Hreiðarsson, Ingólfur Gíslason, Jósavin Gunnarsson, Smári Sigurðsson og Úlfar Arason.