17. janúar 2005:

Smári Sig. og Sigurgeir Steindórs voru ásmat fleirum að kanna púðursnjóinn í Þorvaldsdal um helgina. Sendi Smári ferðasögu og myndir.

Við Sigurgeir “drulluðumst” loks á sleða á laugardaginn. Fínt veður um morguninn enda vaknað það snemma að ekki var nema myrkur að sjá út um eldhúsgluggann. En viljinn var beittur og ákveðið að fara í Ólafsfjörð og sannreyna allt púðrið sem þeir gortast af. Þegar þangað kom var bara hvítt myrkur yfir öllu. Við bara bognuðum, snérum við á planinu og héldum heim.

En fannst þetta frekar dapurt að koma aftur heim með allt nestið, svo ákveðið var að renna inn á Þorvaldsdal, þó ekki væri nema til að klára nestið. Viti menn þar var bara frábært veður og enn betra færi. Bara fínt færi fram fyrir Hestahraun en tvö verulega stór snjóflóð þar fyrir framan sem minna okkur á hætturnar. Þegar komið inn í Fögruhlíðina á Nautárdal fór nú púðrið að verða alvöru púður. Það varð að halda takkanum alveg frammi þó verið væri að keyra jafnsléttu. En svo bregðast krosstré sem önnur tré, því púðurbúðingur Sigurgeirs hreinlega var jarðaður í einni brekkunni. Taka varð fram stórar skóflur og moka mikið og lengi.

Á heimleið, miklu vökvatapi síðar, mættum við Hauki á Toyota með sinn flokk sem ætlaði aðeins að glíma við púðrið. Haukur taldi vert að mynda sinn hóp til að sanna ferð hans, þar sem sleðadrengirnir á Toyota voru farnir til Ameríku og myndu ekki trúa því að karlinn treysti sér í ferð án þeirra.